Uit de lucht gegrepen

Delmotte omschrijft zijn bundel zelf als een verzameling 'prozagedichten en orale verlokkingen'. Het prozagedicht ligt de dichter nu al geruime tijd als gegoten en hij graaft met de nodige verve die vorm verder uit. De orale verlokkingen laten zich horen in de verschillende toonaarden die de dichter van gedicht tot gedicht hanteert. Van hartelijk tot hard, van getemperd tot geschreeuwd. Maar in zijn geheel domineert de melancholie en de ironie zoals blijkt uit een reeks gedichten waarin het 'warhoofd' van enkele dichtbundels geleden weer opduikt. Het betreft een gelaagde bundel waarin de dichter onder meer naar antwoorden zoekt op de scherpe vraag naar de zin van dichters en poëzie.